که چون شمعم زیک گردن بلندی می کندسرها

شب هجرت به آن توفان غبارانگیخت آه من

که میدان پریدن تنگ شد بر چشم اخترها

شهید انتظار جلوه تیغ که ام یارب

در آن گلشن که نخل او علم گردد به رعنایی

رسایی ری - پزد بر سر سرو و صنوبرها

زلعلش هرکجا حرفی به تحریرآشناگد