زلعلش هرکجا حرفی به تحریرآشناگد

که چون شمعم زیک گردن بلندی می کندسرها

در آن گلشن که نخل او علم گردد به رعنایی

رسایی ری - پزد بر سر سرو و صنوبرها

تبسم می کشد چون صبح بال ازخط مسطرها

ندارد نامه من درخور پرواز مضمونی

مگر رنگی ببندم بر پر و بال کبوترها