رسایی ری - پزد بر سر سرو و صنوبرها

شهید انتظار جلوه تیغ که ام یارب

که چون شمعم زیک گردن بلندی می کندسرها

در آن گلشن که نخل او علم گردد به رعنایی

زلعلش هرکجا حرفی به تحریرآشناگد

تبسم می کشد چون صبح بال ازخط مسطرها

ندارد نامه من درخور پرواز مضمونی