دیده ما را غبار دهر عبرت سرمه شد

ناله فرهاد بیرون است ازین کهسارها

اهل مشرب از زبان طعن مردم فارع است

دامن صحرا چه غم دارد ز زخم خارها

مردمک اندوخت این آیینه از زنگارها

لازم افتاده ست واعظ را به اظهارکمال

کرناواری غریوش مایه گفتارها