ناله فرهاد بیرون است ازین کهسارها

ناله بسیار است اما بی دماغ شکوه ایم

بستن منفار ما مهری ست بر طومارها

شوق دل ومانده پست و بلند دهر نیست

اهل مشرب از زبان طعن مردم فارع است

دامن صحرا چه غم دارد ز زخم خارها

دیده ما را غبار دهر عبرت سرمه شد