بستن منفار ما مهری ست بر طومارها

می شود محو از فروغ آفتاب جلوه ات

عکس در آبینه همچون سایه بر دیوارها

ناله بسیار است اما بی دماغ شکوه ایم

شوق دل ومانده پست و بلند دهر نیست

ناله فرهاد بیرون است ازین کهسارها

اهل مشرب از زبان طعن مردم فارع است