شوق دل ومانده پست و بلند دهر نیست

عکس در آبینه همچون سایه بر دیوارها

ناله بسیار است اما بی دماغ شکوه ایم

بستن منفار ما مهری ست بر طومارها

ناله فرهاد بیرون است ازین کهسارها

اهل مشرب از زبان طعن مردم فارع است

دامن صحرا چه غم دارد ز زخم خارها