گل زبرگ خویش دارد پشت بر دیوارها

بسکه شدحیرت پرست جلوه ات گلزارها

دل ز دام حلقه زلفت چه سان آید برون

مهره را نتوان گرفتن از دهان مارها

از نوای حسرت دیدار هم غافل مباش