نسخه نیرنگ هستی به که گرداند ورق

خامشی چون شمع دارد مهراین طومارها

در بیابانی که ما فکر اقامت کرده ایم

می رود بر باد مانند صدا کهسارها

کهنه شد ازآمد ورفت نفس تکرارها

مرده ام اما ز آسایش همان بی بهره ام

باکف خاکم هنوز آن طفل داردکارها