خامشی چون شمع دارد مهراین طومارها

بال و پر برهم زدن بی شوخی پرواز نیست

بی تکلف نغمه خیزست اضطراب تارها

ختم کردار زبانها بی سخن گردیدن است

در بیابانی که ما فکر اقامت کرده ایم

می رود بر باد مانند صدا کهسارها

نسخه نیرنگ هستی به که گرداند ورق