بی تکلف نغمه خیزست اضطراب تارها

باعث آه حزین ما همان از عشق پرس

درد می فهمد زبان نبض این بیمارها

بال و پر برهم زدن بی شوخی پرواز نیست

ختم کردار زبانها بی سخن گردیدن است

خامشی چون شمع دارد مهراین طومارها

در بیابانی که ما فکر اقامت کرده ایم