حیرت دیدار با دنیا و عقبا شد طرف

نشتری می خواهد این جمعیت آماسها

تا بود ممکن به وضع خلق باید ساختن

آدمیت پیش نتوان برد با نسناسها

بوی امیدی گواراکرد چندین یاسها

بینوایی چون به سامان جنون پوشیده نیست

صبح خندد برگریبان چاکی افلاسها