بوی امیدی گواراکرد چندین یاسها

تا بود ممکن به وضع خلق باید ساختن

آدمیت پیش نتوان برد با نسناسها

حیرت دیدار با دنیا و عقبا شد طرف

بینوایی چون به سامان جنون پوشیده نیست

صبح خندد برگریبان چاکی افلاسها

شرم می دارد درشتی از ملایم طینتان