به چندین خون دیت می خواهدآب روی سایلها

چو اشک ازکلفت پندار هستی درگره بودم

چکیدم ناگه از چشم خود و حل گشت مشکلها

ز زخم بی امان احتیاج آگه نه ای ورنه

توراحت بسمل وغافل که در وحشتگه امکان

چو شمع از جاده می جوشد پر پرواز منزلها

نوای هستی از ساز عدم بیرون نمی جوشد