ز زخم بی امان احتیاج آگه نه ای ورنه

گرانی کرد دل چندان که بربستیم محملها

چو اشک ازکلفت پندار هستی درگره بودم

چکیدم ناگه از چشم خود و حل گشت مشکلها

به چندین خون دیت می خواهدآب روی سایلها

توراحت بسمل وغافل که در وحشتگه امکان

چو شمع از جاده می جوشد پر پرواز منزلها