گرانی کرد دل چندان که بربستیم محملها

به اصلاح فساد جسم سامان ریاضت کن

نم لغزش به خشکی می توان برداشت ازگلها

ز بیرنگی سبکروح آمدیم اما درتن منزل

چو اشک ازکلفت پندار هستی درگره بودم

چکیدم ناگه از چشم خود و حل گشت مشکلها

ز زخم بی امان احتیاج آگه نه ای ورنه