نم لغزش به خشکی می توان برداشت ازگلها

درین محنت سرا گر بستر راحت هوس داری

نمالی سینه برگردی که گیرد دامن دلها

به اصلاح فساد جسم سامان ریاضت کن

ز بیرنگی سبکروح آمدیم اما درتن منزل

گرانی کرد دل چندان که بربستیم محملها

چو اشک ازکلفت پندار هستی درگره بودم