ز بیرنگی سبکروح آمدیم اما درتن منزل

نمالی سینه برگردی که گیرد دامن دلها

به اصلاح فساد جسم سامان ریاضت کن

نم لغزش به خشکی می توان برداشت ازگلها

گرانی کرد دل چندان که بربستیم محملها

چو اشک ازکلفت پندار هستی درگره بودم

چکیدم ناگه از چشم خود و حل گشت مشکلها