درشکستن هم صدایی سر نزد زین جامها

ازنشان هستی ما سکه نامی بیش نیست

صید ما حکم صدا دارد به گوش دامها

لاله وگل بسکه لبریزند ازصهبای رنگ

از تپش آواره ها بی ریشه جرات مباش

در زمین ناتوانی گشته اند آرامها

بیدل از آیینه زنگار فرسودم مپرس