از حسرت گلزار تماشای تو آبست

اوراق گلستان ثنای تو زبانها

بی زمزمه حمد تو قانون سخن را

افسرده چو خون رگ تار است بیانها

چون شبنم گل آینه در آینه دانها

بی تاب وصال است دل اما چه توان کرد

جسم است به راهت گره رشته جانها