چون آینه محو است یقینها وگمانها

بی تاب وصال است دل اما چه توان کرد

جسم است به راهت گره رشته جانها

آنجاکه بود جلوه گه حسن کمالت

از مرحمت عام تو درکوی اجابت

گم گشته اثرها به تک وپوی فغانها

از قوت تایید توتحریک نسیمی