از مرحمت عام تو درکوی اجابت

جسم است به راهت گره رشته جانها

آنجاکه بود جلوه گه حسن کمالت

چون آینه محو است یقینها وگمانها

گم گشته اثرها به تک وپوی فغانها

از قوت تایید توتحریک نسیمی

بر بحرکشد از شکن موج کمانها