تا دم زند از خرمی گلشن صنعت

بگسسته چو تار نفس موج، عنانها

بس دیده که شد خاک و نشد محرم دیدار

آیینه ما نیز غباری ست از آنها

حسن از خط نو خیز برآورده زبانها

دریاد تو هویی زد و بر ساغر دل ریخت

درد نفس سوخته سر جوش فغانها