دریاد تو هویی زد و بر ساغر دل ریخت

آیینه ما نیز غباری ست از آنها

تا دم زند از خرمی گلشن صنعت

حسن از خط نو خیز برآورده زبانها

درد نفس سوخته سر جوش فغانها

انجاکه سجود تو دهد بال خمیدن

چون تیر توان جست به پروازکمانها