چون تیر توان جست به پروازکمانها

دریاد تو هویی زد و بر ساغر دل ریخت

درد نفس سوخته سر جوش فغانها

انجاکه سجود تو دهد بال خمیدن

توفان غبار عدمیم آب بقاکو

دریا به میان محو شد از جوش کرانها

پیداست به میدان ثنایت چه شتابد