پیداست به میدان ثنایت چه شتابد

چون تیر توان جست به پروازکمانها

توفان غبار عدمیم آب بقاکو

دریا به میان محو شد از جوش کرانها

دامن ز شق خامه شکسته ست بیانها

تا همچو شرر بال گشودم به هوایت

وسعت زمکان گم شد وفرصت ززمانها