آیینه خویشند عیانها و نهانها

عمری ست که نه چرخ به رنگ گل تصویر

واکرده به خمیازه بوی تو دهانها

آن کیست شود محرم اظهار و خفایت

بر اوج غنایت نرسد هیچ کمندی

بیهوده رسن تاب خیالند فغانها

آنجا که فنا نشئه اسرار تو دارد