ز نیرنگ فسون پردازی الفت چه می پرسی

رهی کردیم چون مقراض قطع از لب گزیدنها

زدیم از ساز هستی دست در فتراک بیتابی

نفس ما را به رنگ صبح شد دام رمیدنها

تو در آغوشی و من کشته از دور دیدنها

ز اوج اعتبار آزاده ام گرد ره فقرم

نباشد دامن کوتاه من مغرور چیدنها