زدیم از ساز هستی دست در فتراک بیتابی

ندارد این قفس بیش از نفس واری تپیدنها

به سر بردیم در شغل تاسف مدت هستی

رهی کردیم چون مقراض قطع از لب گزیدنها

نفس ما را به رنگ صبح شد دام رمیدنها

ز نیرنگ فسون پردازی الفت چه می پرسی

تو در آغوشی و من کشته از دور دیدنها