به سر بردیم در شغل تاسف مدت هستی

نگاه ما ز خود رفتن ، سرشک ما دویدنها

چه دست و پا تواند زدکسی در بند جسمانی

ندارد این قفس بیش از نفس واری تپیدنها

رهی کردیم چون مقراض قطع از لب گزیدنها

زدیم از ساز هستی دست در فتراک بیتابی

نفس ما را به رنگ صبح شد دام رمیدنها