نگاه ما ز خود رفتن ، سرشک ما دویدنها

گلستان جنون را آن نهال شوق دربارم

که چون آهم برون م آرد ازخود قدکشیدنها

در آن وادی که طاقتها به عرض امتحان آید

چه دست و پا تواند زدکسی در بند جسمانی

ندارد این قفس بیش از نفس واری تپیدنها

به سر بردیم در شغل تاسف مدت هستی