کنون چشمم چوشمع کشته داغ است ازندیدنها

همان بهترکه عرض ریشه در خاک عدم باشد

به رنگ صبح، برق حاصل است اینجا دمیدنها

شبی از بیخودی نظاره آن بی وفاکردم

به سازمحفل بیرنگ هستی سخت حیرانم

که نبض ناله خاموش است و دل مست شنیدنها

مقام وصل نایاب است و راه سعی ناپیدا