به گردون چند چون صبحت برد بیجا دویدنها

مقام وصل نایاب است و راه سعی ناپیدا

چه می کردیم یارب گر نبودی نارسیدنها

کف خاک هوا فرسوده ای ، ای بی خبرشرمی

سرشکم داشت از شوقت گداز آلوده تحریری

به بال موج بستم نامه در خون تپیدنها

چو اشکم ، ناتوانی رخصت جرات نمی بخشد