چو اشکم ، ناتوانی رخصت جرات نمی بخشد

به گردون چند چون صبحت برد بیجا دویدنها

سرشکم داشت از شوقت گداز آلوده تحریری

به بال موج بستم نامه در خون تپیدنها

مگر از لغزش پابندم احرام دویدنها

شرارم ، شعله ام ، رنگم ، کدامین طایرم یارب

که می خواند شکست بالم افسون پریدنها