برسبزه دم تیغ است لب خشکی این جوها

تا لفظ نگردد فاش معنی نشود عریان

بی پردگی رنگ است اشفتگی بوها

خست زکرم کیشان ظلم است به درویشان

ما سجده سرشتان راجز عجز پناهی نیست

امید رسا داریم چون سر به ته موها

هر کس ز نظرهاجست از خاک برون ننشست