آتش زدند شب و رقی را در انجمن

آواره ماند ناوک من زین نشانه ها

هر عضو من چو شمع ادبگاه نیستی ست

تا نقش پا سر من واین آستانه ها

کردیم سیر فرصت آیینه خانه ها

در دامگاه قسمت روزی مقیدیم

بیدل به بال ماگره افکند دانه ها