درتن دشت هوس یارب چه گوهر درگره بستم

گریبانها ته پا آمد از دامن طرازیها

غنادردسر اسباب بردارد؟ محال است این

گذشتن نگذرد از آب تیغ بی نیازیها

عرق شد مهره گل از غبار هرزه تازیها

جنون مشرب شمع است یکسرساز این محفل

جهانی می خورد آب از تلاش خودگدازیها