کمال از خجلت عرض تعین آب می گردد

عرق شد مهره گل از غبار هرزه تازیها

جنون مشرب شمع است یکسرساز این محفل

جهانی می خورد آب از تلاش خودگدازیها

خوشاگنجی که در ویرانه دارد خاکبازیها

به اقبال ادب گر نسبتی داری مهیاکن

گریبانی که از سر نگذرد گردن فرازیها