باید چو نفس ساخت به غربت وطنیها

ما را به تماشای جهان دگر افکند

پرواز بلندی به قفس پرفکنیها

الفت قفس زندگی پا به هواییم

صیت نگهت یاد خم زلف ند ارد

ترکان خطایی چه کم اند از ختنیها

جان کند عقیق از هوس لعل تولیکن