ز استغنای آزادی چه لافد موج درگوهر

خیالم محو شد ازکثرت مصرع رسانیها

ز تشویش کج آهنگان گذشت از راستی طبعم

مگر این حلقه ها بردرد از ره بی سنانیها

به معنی تخته است آنجا دکان تر زبانیها

چه ریشد دستگاه فطرتم تار خیال اینجا

به اشکیل خران دارم تلاش ریسمانیها