غرور رستمی گفتم به خاکش کیست اندازد

که می راند!برون بزمت آخر نکته رانیها

زدعوی چند خواهی برگردون منفعل بودن

قفس تنگ است جز بر ناله مفکن پرفشانیها

ز پاافتادگان گفتند: زور ناتوانیها

سری درجیب دزدیدم ، ز وهم خان ومان رستم

ته بالم برآورد از غم بی آشیانیها