زدعوی چند خواهی برگردون منفعل بودن

مبادا دل شود سنگ ترازوی گرانیها

به بیباکی زبان واکرده ای ، چون شمع وزین غافل

که می راند!برون بزمت آخر نکته رانیها

قفس تنگ است جز بر ناله مفکن پرفشانیها

غرور رستمی گفتم به خاکش کیست اندازد

ز پاافتادگان گفتند: زور ناتوانیها