به بیباکی زبان واکرده ای ، چون شمع وزین غافل

هلال اکنون سپهر افکند ار ابروکمانیها

نفس سرمایه ای از لاف خودسنجی تبراکن

مبادا دل شود سنگ ترازوی گرانیها

که می راند!برون بزمت آخر نکته رانیها

زدعوی چند خواهی برگردون منفعل بودن

قفس تنگ است جز بر ناله مفکن پرفشانیها