مبادا دل شود سنگ ترازوی گرانیها

ز طاق افتاد مینای اشارات فلکتازی

هلال اکنون سپهر افکند ار ابروکمانیها

نفس سرمایه ای از لاف خودسنجی تبراکن

به بیباکی زبان واکرده ای ، چون شمع وزین غافل

که می راند!برون بزمت آخر نکته رانیها

زدعوی چند خواهی برگردون منفعل بودن