زحیا رسیده به گوش من که عرق کن آبله پا بیا

به ادای ناز فضولی ات سر وبرگ حسن قبول کو

ستم است دعوت شه کنی که به کلبه های گدا بیا

به فسون حاجت هرزه دو، در جراتی نگشوده ام

تو چوشمع در برانجمن به هوس ستمکش سوختن

کف پا نشسته به راه سرکه بلغزو جانب ما بیا

من بیدل از در عاجزی به چه سو روم، به کجا رسم