فرد می روی ز نظرگو همه قصیده بیا

نیست دربهار جهان فرصت شگفتگی ات

هم ز مرغزار عدم چون سحر دمیده بیا

جز تجرد ازکر و فر چیست انتخاب دگر

از سروش عالم جان این نداست بال فشان

کای نوای محفل انس از همه رمیده بیا

باغ عشق تا هوست نیست جزهمین قفست