کای نوای محفل انس از همه رمیده بیا

جز تجرد ازکر و فر چیست انتخاب دگر

فرد می روی ز نظرگو همه قصیده بیا

از سروش عالم جان این نداست بال فشان

باغ عشق تا هوست نیست جزهمین قفست

یک دو روز از نفست مهلت است دیده بیا

تا نرفته ام ز نظر شام من رسان به سحر