دویده ام عرقی چند در رکاب حیا

عرق ز پیکر من شست نقش پیدایی

هنوز پاک نمی گردم از حساب حیا

دگر مخواه ز من ثاب هرزه جولانی

ز خوب جستم و چشمی به خویش نگشودم

به روی من که فشاند اینقدرگلاب حیا

به چشم بسثن از انصاف ، نگذری زنهار