غلتیده ام دو روز به دامان بوریا

بی باک پا منه به ادبگاه اهل فقر

خوابیده است شیر نیستان بوریا

بوی گل ادب ز دماغم نمی رود

از عالم تسلی خاکم اشاره ایست

غافل نی ام ز چشمک پنهان بوریا

صد خامه بشکنی که به مشق ادب رسی