هوس چگونه کند شوخی از دل قانع

گزیده ایم چو پروانه سوختن مذهب

هنر به اهل حسد می دهد نتیجه عیب

ز جوهرست در ابروی تیغ چین غضب

به دامن گهر آسوده است موج طلب

به دشت عجز تحیر متاع قافله ایم

اگر بر آینه محمل کشیم نیست عجب